کاش دلها آنقدر پاک و خالص بودند که دعا ها قبل از پایین آمدن

 دست ها مستجاب می شد ای کاش آسمان حرف کویر را می فهمید

و اشک خود را نثار گونه های خشک کویر می کرد

ای کاش واژه حقیقت آنقدر با لبها صمیمی بود که برای بیان کردن آن

نیازی به شهامت نبود و ای کاش مهتاب با کوچه های تاریک آشنا بود

و ای کاش بهار آنقدر مهربان بود که باغ را به دست خزان نمی سپرد

ای کاش دوستی به قدری حرمت داشت که شکستنش به این زودی ها

رخ نمیداد چه دلپذیراست اینکه گناهانمان پیدا نیستند وگرنه مجبور بودیم

هر روز خودمان را پاک بشوییم شاید هم می بایست زیر باران زندگی میکردیم

و باز دلپذیرو نیکوست اینکه دروغهایمان شکل مان را دگرگون نمی کنند

چون در اینصورت حتی یک لحظه همدیگر را به یاد نمی آوردیم

خدای رحیم ! تو را به خاطر این همه مهربانی ات سپاس

اگرچه كوچه های اعتماد بن بست اند و در های عاطفه همیشه بسته...

و دست های نیاز همواره بر درگاه این و آن دراز...

به اعتبار شانه های تو راه می پیمایم در این تاریكی محض...

چرا كه جز خلوت آغوشت را ماوا نمی بینم و به جز درگاه تو دری دیگر

را نمی كوبم.

چه بسیار سودای یار كه به اندك بهایی فروختیم و چه كم عشقی كه این میانه

گذاردیم...

و دوست واژه ی غریبی است كه این روزها خریداری ندارد.

ولی من .......

به اعتبار شانه های تو.........

هنوز هم زنده ام و می خواهم با تو بمانم.

خدایا چه لحظه هایی که در زندگی ترا گم کردم اما تو همیشه کنارم بودی ...

چه دقیقه ها که حضورت را فراموش کردم اما تو فراموشم نکردی...

چه ساعت هایی که غرق در شادی و غرور، تو رو که پشت همه موفقیت هام

 قایم شده بودی از یاد بردم اما تو همیشه به یادم بودی ...چه روزهایی که سرم

 تُو لاکم کردم و توی غصه هایی که فکر میکردم تو برای تلافی کارهای بدم

برام فرستادی دست و پا زدم ، اما تو همیشه کاری کردی که به صلاح من است..

وقتی خسته از همه جا و همه کس ناامیدانه به تو پناه آوردم تو پناهم دادی...

وقتی از آدم های دور و برم دلم گرفت ... و دنیا غم هاش و بهم ارزونی کرد

تو به قلبم آرامش دادی...  تو با حضورت به خنده هام هدف دادی ،

 به گریه هام دلیل دادی ، به زندگیم ، به نفس کشیدنم رنگ دادی...

وقتی قلبم تپید تو همه عظمت و بزرگیت رو تو قلب کوچک و خسته ام جا دادی

وقتی دوستام درددلاشون را برام گفتن و من خالصانه رو به درگاهت براشون دعا

کردم فهمیدم که غم و غصه های دیگرون بارش سنگین تر از غصه های خودمه

اون وقت تو وجودم شیرینیه به یاد دیگران بودن رو چشیدم ...وقتی بهم بخشیدی

 و ازم گرفتی فهمیدم این معادله زندگیه نه غصه خوردن واسه نداشته هاش ...

نه شاد بودن واسه داشته هاو وقتی به ازای نداشته هابهم چیز های دیگه ای دادی

اونوقت به بزرگی و مهربونیت بیشتر پی بردم و فهمیدم بیشتر از اون چه که هستی باید

مهربون باشی خدا جونم خیلی دوست دارم خیلی زیاد و به خاطر همه چیز ممنون

خدایا به خاطر سه چیز سپاسگذارم دادن هایت ندادن هایت گرفتن هایت...

دادن هایت را نعمت ، ندادن هایت را رحمت ، گرفتن هایت را  حکمت

خدایا امشب قلبم رابا شب بوهای پرپرشده ویاس های باران خورده

آذین میدهم و آراو نجوا میکنم یادخدا آرامش بخش قلب هاست.